İçimdekiler.

Daraldım.Yemin ederim daraldım.Bu evde tıkılıp durmaktan.Herkesin bir ağızdan konuşmasından daraldım.Yaptığım tek şeyin uyanıp bilgisayar açmaktan ollmasından bıktım.İnsanların beni yargılamasından da bıktım.İşlerine gelince ama "aaa sen ne güzel ne beceriklisin" demelerinden en çok bıktım.Birilerine derdimi anlatmam lazım.Kimsem yok.Anlaşabildiğim kimse yok.Sanırım en kötü yanı da bu.Yalnızım.Kendime böyle söylüyorum ama şimdi mesaj atsam cevap verebilcek tek bir kişi bile yok biliyorum.Mesela X kişisini ele alalım.Pardon Kızıl diyelim X kişisi yerine.Kızıl'a mesaj atsam çok işim var diyip başından savıcak beni biliyorum.Mutlu değilim.Mutlu olamıyorum da değil.Bazen saçımın kokusuna bile mutlu olabiliyorum.Güneşin batışına bile mutlu olabiliyorum.Ama bunlar artık bana yetmiyor.Dışarıya çıkmak istiyorum.İnsanlarla tanışmak anlaşmak.Evde tıkılı kalmak istemiyorum.Herkesin başımda dırdır etmesini de istemiyorum.Anneme bir şey söylediğimde "elindekilerin kıymetini bil baban sen mutlu ol diye köpek aldı,sen mutlu ol diye bahçeye havuz yaptırdı sen mutlu ol diye oda yaptı sana" demesinden de bıktım.

Bazen ergen triplerine girip "kimse beni anlamıyo yeaaa öldürcem kendimi" demek istiyorum bu zamanda etki-tepki meselesine giriyor her şey.Kendimi anlatmakta güçlük çekiyorum.

Oysa bir iki sene önce böyle değildi.Evimiz uzak değildi.Her an yanımda olabilecek arkadaşlarım vardı.Mutluydum.Saftım evet evet çok saftım.Herkes bana bu kadar saf olmak zorunda mısın bile derdi.Şimdi  kimsem yok.Cidden yalnızım.Telefonumda o kadar kişi olmasına rağmen kimseye mesaj atamamak arıyamamak çok kötü.Herkesin yakın bir arkadaşı var.Benim hiç olmadı.Hep kazanmak zorunda kaldım.Hep savaşmak zorunda kaldım.İlk okulda bile bu böyleydi.Herkesin peşinden koşmak zorunda kaldım.Ve bu savaşma meselesini bir yana bırakınca yanımdakiler benden uzaklaştılar.

Bazen diyorum ki iyi ki bu blogu açmışım.

Tek dostum bu yazılar.

Bir de şarkılar.

Benden geriye kalabilecekler sadece bunlar.