Yaşıyan ölüler.

Midemde yılanlar varmış gibi hissediyorum.
Ah sanırım normal değil bu.Benim de yanımda herkes varken mutlu olmam gülmem gerekiyordu değil mi ? Ruhum  değiştirilmiş olmalı.Ya da yalnız olmamalıyım en azından.

Yanımda gülen bir sürü yüz varken ben niye somurtuyorum böyle ? Neye batmışım ben de çıkamıyorum ? Kime bağlanmışım ? Ne hatalar yapmışım ?

Daha bir kaç gün öncesini hatırlamazken aklımda bu kadar soru olması da ayrı bir gelgit.

Bedenimin içinde başka bir ruh varda ben onu gözetliyormuşum gibiyim.Anı o yaşıyor ben geride kalıyorum.Tüm anılarım benim değil onun sanki.Ben gözetmenim.Bir öğretmen gibi tüm öğrencilerimi izliyorum.Aslında onu bile pek becerebildiğim söylenemez.

Yaşamıyorum.

Yaşıyan ölülerdenim ben.

Nefes alan her şeyin düzeliceğini söyleyen ölülerden.İnsanları dinleyip sırtlarındaki bıçak izlerini kapatmaya çalışan ölülerden.Ve hiç bir şey hissetmeyen duygusuz ölülerdenim ben.

Yaşamıyorum.


Midemdeki ve tüm vücudumdaki yılanları besliyorum sadece ben.En azından bu işte becerikliyim.Kimse bana "aaa hayır yanlış yaptın yine" demiyor.

Yaşıyan ölülerden olmak ne güzelmiş.

Kimsen olmuyormuş.Bakıyormuşsun ama göremiyormuşsun.Kokluyormuşsun ama burnuna bir koku gelmiyormuş.Sadece  gözetliyormuşsun insanları.

Yaşamıyorum.

Sadece yaşıyan ölülerdenmişim ben.