Sanki yaşamıyormuşum ve yanımda kimse yokmuş gibi.

Nefes alıyorum,nefes veriyorum.Herkesin her zaman yaptığı gibi.Kalbimin attığını ve vücudumun kan pompaladığını biliyorum,hissediyorum.Sanırım yaşamak hayatta olmak böyle bir şey.Nefes almaktan kalbinin atmasından ibaret.

Yaşamak.

Sadece bir kelime.Milyonlarca insanı anlatıyor.Ben de dahil.Sevdiklerim de.

Yaşıyorum.

Tam olarak ne yaşıyorum.Ne yapıyorum bilmiyorum.Bilinçsizmişim gibi.Kendimde değilmişim birinin kuklasıymışım gibi hissediyorum.Etrafımda bir sürü sahte maske var.Onlarında yok olması yakındır.
Yalnızım.
Kimsem yok.Beni seven bir tek ailem.Tanıdıklarım,herkes.Maskelerini çıkarıp bana sırtlarını döndüler.Yüzüme güldüler.Bunlar yetmemiş gibi ben hala eskileri özlüyorum.Diyorum ya kuklayım ben insanlara inanıyorum.Güldüklerinde maskelerinin altındaki sinsi ifadeyi göremiyorum.

İnsanlardan uzaklaşmak istiyorum.Tek istediğim bu.Yalnız kalmak.Sadece kendi sesimi duymak.Kendi kendime zarar vermem sanırım.

İnsanlar tehlikeli.

Kendilerini düşünen bencil yaratıklar.

Hepsi.